Dr. Struyckenplein

Een terugblik op het project 'Winkelblok' aan het Dr. Struyckenplein in Breda door Arjen van Oers (projectleider binnendienst bij Nederlandse Bouw Unie)

 

Eind 2010 begonnen we met het gereed maken van de aanvraagstukken voor een bouwvergunning voor ons project 'Winkelblok' aan Dr. Struyckenplein te Breda, het 247e werk van Nederlandse Bouw Unie. Nu, drie jaar later, is het project opgeleverd en kijk ik terug op een periode van intensief samenwerken, met mijn collega’s, aan het mooiste project in mijn carrière, tot nog toe.

 

Het 'Winkelblok' is een project waarin, de naam zegt het al, een 10-tal winkels en supermarkten zijn ondergebracht, maar ook 100 appartementen en een stallinggarage met 131 parkeerplaatsen. Het project, dat er aan de buitenzijde strak en gestructureerd uitziet, is veel complexer dan een buitenstaander zou vermoeden. Zoals bouwinspecteur Kees Meijs van gemeente Breda een keer tegen mij zei:

,,Arjen, dit is een van de meest ingewikkelde projecten die ik tot op heden heb begeleid”.

 

En Kees draait al heel wat jaartjes mee...

 

De complexiteit van het 'Winkelblok' is het gevolg van een tweetal zaken:

  • De wens van de opdrachtgever om de begane grond, waarin zich de winkelruimtes bevinden, zoveel mogelijk vrij indeelbaar te maken. Dit vertaalde zich in de praktijk in een plattegrond waarin het aantal constructieve elementen tot een minimum werd beperkt. Gevolg hiervan was dat de eerste- en tweede verdieping constructief complex werden. Wij zeiden wel eens tegen elkaar: ,,Wat je er op de begane grond uit hebt gehaald, komt er op de verdiepingen bij”. Zware betonnen balken onder de vloeren, waarin de wapeningsstaven zowat tegen elkaar aan liggen, en de bovenliggende betonnen wanden die volledig dicht gestort moesten worden, enzovoorts. De vrije indeelbaarheid van de winkels had ook de nodige consequenties voor de fundering. Onder de spaarzaam voorkomende betonnen kolommen, in de winkels, zijn betonnen poeren aangebracht van 4 bij 4 meter en anderhalve meter dik. Onder deze poeren zijn in de grond verdringende VGS palen met grout injectie (smeermiddel) aangebracht om de overlast voor de omwonenden, tijdens het heien, zoveel als mogelijk te beperken.
  • Een stallinggarage op de eerste verdieping, met natuurlijke ventilatie. Dit betekende dat de gevels voor een groot gedeelte open moesten zijn en dat de stallinggarage dus als ‘buiten’ beschouwd werd. De vloer van de stallingsgarage had aan een drietal criteria te voldoen. De vloer moest de belasting van rijdende auto’s kunnen dragen, de vloer diende als dak voor de winkels en moest dus waterdicht zijn en de vloer maakte ook nog eens deel uit van de thermische schil van de winkels. De oplossing hebben we, na het nodige onderzoek, gevonden in een geïsoleerde gietasfalt vloer.

 

Buiten de uitdagingen die er lagen op bouwtechnisch gebied lag er ook nog een uitdaging op organisatorisch gebied. De opleverdatum lag vast. We moesten voor einde 2013 gereed zijn, omdat dit belastingtechnische voordelen met zich meebracht voor de opdrachtgever. Rob, onze bedrijfsleider op het project, heeft met dat gegeven een bijzonder strakke planning opgesteld, die we gedurende het hele bouwtraject samen met collega Dave, de uitvoerder van het werk, en de onderaannemers en leveranciers waar hebben kunnen maken. Een huzarenstukje, al zeg ik het zelf.

 

Ik kijk terug op een project waar ik veel van geleerd heb. Op allerlei gebied en zeker niet als laatste door het vertrouwen dat ik tijdens het werk van mijn bedrijfsleider Rob heb gekregen. Hij heeft me steeds de ruimte gegeven om me verder te kunnen ontplooien, bijvoorbeeld door mij onderaannemersvergaderingen te laten leiden of door het overleg dat ik mocht voeren met de opdrachtgever, gemeente Breda, de brandweer en ga zo maar door. Bedankt daarvoor Rob.

 

De werkvoorbereiding van een project van deze grootte kun je niet alleen doen. Daarvoor is het te omvangrijk. Ik kreeg daarom hulp van mijn ambitieuze collega Sjak, die geen enkele uitdaging uit de weg gaat. Wat me het meest van de medewerking met Sjak is bijgebleven is dat hij op de momenten waarop het hectisch was, en ik bijna mijn bureau niet meer kon zien staan door al de papieren die erop lagen, over de kastenwand , die tussen ons in staat, leunde en dan zei: ,,Kan ik iets betekenen? Geef maar wat werk aan mij”. En dat terwijl hij zelf ook genoeg te doen had. Chapeau Sjak! Door deze manier van samenwerken hebben we de klus tot een goed einde kunnen brengen.